STN nieuwsbrief 111

Auteur: Helene
Datum: 20-12-2016
Dit is de 4e versie van de nieuwsbrief die ik in september begon te schrijven. Elke keer waren er zoveel ontwikkelingen, in de wereld, in Nederland en ook in mijn eigen leven, waar ik iets over wilde zeggen dat daarmee de relevantie al weer achterhaald was. 

Ik heb nu besloten alleen over drie zaken iets te schrijven:
  • het laatste boek van Pieter
  • over een reis naar Israël en
  • over ontwikkelingen in de wereld die lijken te duiden op vervulling van profetiën.
Maar eerst wil ik jullie hartelijk danken voor de belangstelling die jullie de afgelopen maanden toonden en voor jullie gebeden. Die waren een zegen, en vooral ook op de momenten dat ik Pieter erg miste. Ik bid dat de Heer jullie voor die liefde zal zegenen. Dank ook aan al degenen die de Stichting met trouwe volharding financieel ondersteunden. Allen hartelijk dank!

Ik ben dankbaar voor de liefde en zorg, en hulp, die ik van de kinderen ontvang, en, vooral, die ik van Jezus zelf ontvang. Ik leer nieuwe dingen van Hem, Hij onderwijst me en vermaant me en leidt me ook. Dat is in het verleden (uiteraard) ook wel gebeurd, maar het gaat nu ook over aspecten die me vroeger ontgingen. Ik ervaar daarin ook dat Hij om me geeft, en nog een bedoeling met mijn leven heeft.


Over Pieters boek “The City called’’.

Dit is het vervolg op ‘’De volken geroepen’’, in het engels: ‘’the Nations called’’. Pieter wilde dit boek, over de stad, graag klaar hebben voor hij zou overlijden. Dat is ook gelukt. Hij heeft de voorgestelde taal-correcties nog met de vriendin, die onze engelse artikelen dikwijls doorneemt, nog besproken. En Pieter heeft met Rogier de grafieken en de layout intensief doorgesproken. Ze hebben samen gezocht naar een drukker die het volgens ’printing on demand’ wilde drukken. Precies een jaar na Pieters overlijden gaf Rogier me het eerste exemplaar. Waar gaat het boek over? Ik geef u hier, vertaald, iets weer van wat er op de achterflap staat:

Is de stad slecht? Is de stad goed? Ontstaan ‘’steden’’ wanneer mensen bij elkaar komen? Of zijn ze meer dan dat? Wat maakt ze, naast de geofysische verschillen, zo verschillend wanneer ze zich ontwikkelen?

Pieter heeft van jongs af aan, ja!, gedacht over het fenomeen ’stad’. Hij hield van zijn beroep, stedebouwkundige, gaf daar ook lezingen en colleges over, en ook over de geestelijke aspecten van ‘’stad-zijn’’. Dat hield niet op toen we zendelingen werden, ook al verschoven de accenten. Uit het gegeven in Genesis 2:8,9 dat God een hof plant, en daarmee Zelf de Schepping gaat ontsluiten, dat Abraham uitkeek naar een Stad waarvan God zelf de ontwerper en bouwer is (Hebr. 11:10) vermoedde Pieter dat God met Adam misschien al over de stad heeft gesproken. En dat Adam er later met zijn zoon Kaïn over gesproken kan hebben. Kaïn vlucht weg na de doodslag op zijn broer. En dan bouwt hij een stad. Hoe komt hij op dat idee? Van Adam en indirect van God? De zondeval tastte de hele schepping diepgaand aan. In de loop der eeuwen wordt er ook over en om steden hevig gestreden. Ten goede en ten kwade. Maar Pieter laat zien, vanuit de Bijbel, dat steden deel zijn van God’s plan. God heeft een relatie met (volken en met) steden En de steden met God. Steden regeren over landen. Denk bijv. maar aan Frankfurt -financiën, Parijs-mode, NewYork- mondiale organisatie. Steden hebben ook een eigen corporatieve identiteit, dat is niet hetzelfde als cultuur. God gaf /geeft hen een eigen identiteit. In een gevallen wereld is ook die gevallen, maar ze kan veranderen. Pieter geeft daar veel voorbeelden van, uit de Bijbel, vanuit de oude en de nieuwe geschiedenis, en ook vanuit wat hij heeft begrepen door zijn werk in veel landen. Welke rol heeft de kerk hierin? Kan de kerk, de Gemeente, een stad helpen te ontdekken wie ze is en hoe ze zich kan verhouden tot de Schepper? De Bijbel spreekt over de Bruid als de Stad van God die, onder leiding van de Koning, Jezus Christus, aan het einde van de tijd neerdaalt vanuit de hemel. Hoe kan de Gemeente helpen dat de stad waarin we wonen daardoor geinspireerd en ook gered wordt? En wil de Gemeente zelf ook deel zijn van die Stad waar Jezus Koning is, in Zijn glorie?


De reis naar Israël.

Na aandringen van mijn kinderen om wel vakantie te nemen ben ik, toch met vreugde ingegaan op een uitnodiging voor een conferentie van ‘the Gathering’ in Jeruzalem. Het dienend leidersteam van deze bijeenkomst gelooft dat de Vader wil dat Zijn kinderen uit veel (maar liefst alle) landen van de wereld bij elkaar komen – in heilige verbondenheid en liefde, en uitziend naar de terugkomst van Jezus Christus. Uiteraard komen nu nog niet al Gods kinderen in de plaats waar een bijeenkomst gehouden wordt bijeen (daar is geen arena groot genoeg voor), en zijn degenen die er wel zijn (vele duizenden) een soort vertegenwoordiging. Pieter en ik zijn samen naar bijeenkomsten in Leipzig en HongKong geweest, en ik ben vorig jaar naar Munchen geweest. In die Gathering-bijeenkomsten heeft de Heilige Geest de leiding. De musici of de zangers, of de (prachtig mooie, reine) dansers ’begrijpen’ in hun geest wat ze mogen doen, en de anderen sluiten zich daarbij, zonder te spreken, aan. Dat kan heel afwisselend zijn, maar het kan ook zijn dat er steeds hetzelfde gespeeld of gezongen wordt. Soms een lied, soms dezelfde regel. Maar het is steeds weer gezalfd. En de mensen in de zaal worden erin meegenomen. Tijdens deze week bleef het een keer helemaal stil. Gewoon diepe stilte, een zaal met vele, vele duizenden, die wachtten. Tot er van achter uit de zaal, heel zachtjes, een jonge stem zong “Oh, come. Let us adore Him” en dat breidde zich uit, tot de hele zaal voluit aanbad. Heerlijk, en ontroerend. In bijna elke Gathering vindt er ook verzoening plaats, tussen vertegenwoordigers van landen of groepen waar nog iets uitgesproken en vergeven moet worden. En er zijn nog steeds tussen landen en/of stammen in de wereld zaken uit het verleden waarover vergeving gevraagd moet worden. Dat gebeurt niet plotseling, in een opwelling. Daar gaan soms jaren van onderzoek, gebed, en besprekingen aan vooraf. Pieter en ik gingen in 2012 naar HongKong vanweg de schuld van de VOC , 17e eeuw!, met betrekking tot de opium-handel. Deze keer kwamen vertegenwoordigers van Israël (Sara- de Joden) en Ismaël (Hagar-de Arabieren) opnieuw bij elkaar. Omringd door een paar honderd nakomelingen van Sara en van Hagar werd de pijn van de nakomelingen van deze vrouwen nog een keer voor Gods aangezicht uitgesproken, en werd er bij het kruis vergeving gevraagd en gegeven. Het was majestueus. Er gebeurde iets in de hemelse gewesten!

Ik vertel over dit hoogtepunt (er waren er een aantal), in de hoop dat u ook het verlangen krijgt zo’n Gathering mee te maken. Het was voor mij nu de 4e keer dat ik dit meemaakte. Ik was er niet alleen, er waren in ieder geval nog vier andere Nederlanders. Hopelijk zijn er de volgende keer weer meer. Misschien bent u er dan ook bij!?

In de week voordat deze bijeenkomst begon maakte ik met een Zuid-afrikaanse vriendin, die ook voor de Gathering gekomen was, een paar tochten naar verschillende plekken in Israël. Ik ben er in het verleden diverse keren geweest, de eerste keer in 1964 (!), en later ook een paar keer met Pieter, maar de laatste keer was toch al heel wat jaren terug. In deze week, voor de Gathering, reden we op een dag naar Bethel, waar Jakob zijn droom gehad heeft. We kwamen door Palestijnse dorpen. Daar zagen we mensen met zulke hopeloze, moedeloze gezichten dat ik moest huilen. Ik wist: hoe we ook over deze mensen denken: God houdt van hen, en Hij wil niet dat er iemand verloren gaat. Dat helpt me om voor hen te bidden. We gingen naar Shiloh, daar kun je nog het grondwerk zien waarop de tabernakel gestaan heeft. We gingen ook naar Gilgal, waar zoveel millennia geleden het volk Israël de Jordaan moest oversteken om het beloofde land binnen te gaan. Die geschiedenis staat in Jozua 3. In 1996 bevestigde de Here mij door vers 3 en vers 13 dat ik naar een mondiale VN-conferentie moest gaan. Ik heb de rivier nog niet op die plek gezien. Ten tijde van de doortocht was de rivier enorm wijd (het was ’de tijd van de oogst’, dat was het in 1996 ook en is het nu ook, maar dan geestelijk). Toen, bij de doortocht, liet God het, vele, water stilstaan bij de stad Adam, vers 16. Dat was natuurlijk een groot wonder. Deze plaats, Adam, bestaat nog steeds, en we gingen erheen. Een stad, zoveel duizenden jaren oud, en hij bestaat nog steeds. Nu niet meer indrukwekkend, maar dat die nog bestaat, met die naam, is op zich ook indrukwekkend. Op een van die reisdagen werden we er mee geconfronteerd dat een militair gestoken was met een mes. Hij overleefde het, maar de dader werd doodgeschoten. Dat is heftig. Toch ging het leven voor de mensen die er dichtbij woonden, leek het, rustig door. Er is over die week veel te vertellen maar hier laat ik het bij. Ik ben heel dankbaar dat ik twee weken in Israel mocht doorbrengen.

Een week later braken er veel branden uit, ook langs enkele wegen waar we hadden gereden. Dit soort gedrag kan, denk ik, ‘’besmettelijk’’ zijn. Voor de brandweerlieden is het uitputtend. En ook voor regeringen die ook hier weer voorzorgsmaatregelen voor moeten nemen.

Dat brengt me bij het derde, laatste, punt van deze brief:


Ontwikkelingen in de wereld van nu die lijken te duiden op vervulling van profetiën.

Kort geleden las ik in de krant (RD) dat er een vloot van russische oorlogsschepen bezig was langs Nederland te varen, op weg naar de Middellandse Zee. Nu lees ik er niets meer over, maar ik neem aan dat ze er gearriveerd zijn. Ik vond/vind dat zorgwekkend. Wanneer je kijkt naar de landen die Israël omringen, dan zie je een aantal landen die al vijandig staan tegenover Israël of die in de toekomst, onder invloed van het moslim-fundamentalisme, wel eens een zwaai in die richting kunnen maken. Wanneer nu in de Middellandse Zee een vloot van oorlogsschepen ligt van een natie die zich zeker vijandig kan gaan betonen, dan sluit zich de kring van vijandige naties rondom Israël. Komt dan het scenario van Ezechiel 38,39 in zicht? Mag dat volk zich toch tot de Here wenden.

Omstreeks 2004 vroeg ik me af of de Bijbel spreekt over de Islam. Daar had ik enkele redenen voor maar ik noem er hier één. Ik geloof dat de terugkomst van de Here Jezus niet meer ver weg is. Jezus zelf spreekt in o.a. Matth. 24, Markus 13 en Lukas 21 over een zeer grote, verdrukking die zal plaatsvinden voordat hij terugkomt. Misschien wel wereldwijd, maar zeker in het Nabije –Oosten. Een verdrukking, waarbij Michaël het volk van God te hulp moet/zal komen. Het lijkt erop dat die verdrukking zich al een aantal jaren begonnen is af te tekenen. Wat duiden de chaotische ontwikkelingen in het nabije en midden-Oosten, de hoon van Jezus als de Zoon van God, de vijandigheid tegenover Christenen, het anti-semitisme en de uitgesproken vijandigheid in de VN tegenover Israël , aan? Ik heb er over gebeden, in 2004, maar ging er niet naar op zoek in de Bijbel. Enkele weken later las ik (opnieuw) in de profeet Daniël. Hij kreeg een aantal visioenen over de tijd van het einde. Daar heb ik toen, 2006, een stuk over geschreven. Ik neem er hier niet de ruimte voor om er veel over te zeggen. Het is een moeilijk onderwerp. Wij, in de zogenaamde ‘’vrije’’ wereld kunnen ons nog niet goed voorstellen, hoe dat zal zijn, zo’n grote verdrukking als er in de geschiedenis nog niet eerder geweest is. We kunnen onszelf er ook niet op voorbereiden. Maar we kunnen, moeten zelfs, de Heilige Geest vragen ons voor te bereiden. Er zijn ook nu al veel landen waar Gods kinderen onder grote verdrukking leven. Het is goed mogelijk dat dat er allemaal mee te maken heeft. Zij kunnen niet zonder onze gebeden. Ik denk dat dat ons ook helpt de moeite, in enige mate, onder ogen te gaan zien. Die training gaat niet vanzelf, er is geen toerusting voor Gods kinderen zonder moeite of tegenslag. Jezus heeft de ultieme strijd gestreden en is hen, en ons. nabij.

Nu is het advent. Wat we in de advertenties en in de etalages zien heeft niets meer met de tweede komst van Christus te maken. We zien de afgoden van een god-loze maatschappij, en het doet erg zeer.

Ja, we mogen genieten van liefde en vriendschap, van de bijeenkomsten in onze kerk, en van gezelligheid en schoonheid. Maar laten we uitzien naar de terugkomst van de Koning. Elk jaar brengt die dichterbij. Ik bid jullie de vreugde daarover toe.


‘’Komt, laten wij aanbidden’, die Koning’’.

Met hartelijke groeten en een zegenbede voor 2017

Helene Bos

--------------

Het boek van Pieter ‘’De Stad geroepen’’ kunt u bestellen via deze link:

http://www.lulu.com/shop/pieter-bos/the-city-called/paperback/product-22783095.html

Het is te vinden onder de rubriek‘’Samenleving’’ .

U mag het ook bij mij bestellen via een e-mail aan: hbos@servingthenations.org

Of via een briefje naar mijn adres. Dan stuur ik u de prijs (euro 19,95+ porto), en de bankrekening waarop u kunt betalen. Wanneer u betaald heeft stuur ik u het boek toe.

Over een derde mogelijkheid bericht ik eventueel nog op de website.

Ook het boek De volken geroepen kunt u bij mij kopen. Prijs: Euro 15,- plus porto

Webdesign and build by Gopublic