VOORGAANDE NIEUWSBRIEF

9/6/2008
Nieuws- en gebedsbrief no. 83

Lieve Serving the Nations vrienden,

Als deze brief op de bus is, gaan we twaalf dagen naar de Veluwe, en daar zien we naar uit. We danken jullie voor jullie bemoedigingen en giften. Het leven in afhankelijkheid geeft sterk relief aan beproevingen en bevestigingen, die ook de ziel niet ongemoeid laten. Dank dus steeds weer voor jullie gebeden.
Na de extreem drukke maanden maart-juni hadden we (behalve het maken van rapporten/verslagen) een vrijwel schone agenda, en dat leek ons heerlijk. Maar toen we gingen denken over hoe we uitdrukking kunnen geven aan onze dankbaarheid over de afgelopen 25 en die 10 jaar, borrelden de ideeën op en waren we toch weer bezig.

In deze brief:
- Verzoening Europa-Afrika, nu in Congo
- Verzoening van een natie met God, is dat reëel?
- Geloven we wat we lezen over Gods rol in de geschiedenis?
- De vernieuwde verzoeningscoalitie.nl
- Dubbel jubileum - Vier nieuwe titels

Verzoening Europa-Afrika, nu in Congo
Tijdens de Europa-Afrika Verzoenings Conferentie in Libreville, Gabon, vorig jaar, heeft de president van dat land, als nestor, de oudste zittende president van heel Afrika, Europa namens Afrika vergeven! Heel royaal, nadrukkelijk en echt wonderlijk! Was ons werk daarmee “klaar”?”
Vanaf de conferentie in Berlijn, november 2005, hebben geestelijke leiders in Congo ons team gesmeekt om ook daar te komen en publiek om vergeving te vragen. We planden daarom een 4de Verzoeningsconferentie, in Kinshasa, Dem. Rep. Congo (DRC). Daar is een belangrijke reden voor: het tot stand komen van “Belgisch Congo” in 1884-‘85 was een erfenis van Europees gedrag. De conferentie in “Kinshasa” zou een “eerste toepassing” van “Libreville”zijn. Op 17 juni kwamen we aan in Kinshasa.
Grote verwachting
Vanaf het vliegveld naar het guesthouse zagen we op meerdere kruispunten spandoeken over de weg: “4de Europa-Afrika Verzoenings Conferentie, 19-21 Juni, in de Protstantse kathedraal, entree vrij...” Aan alles merkten we dat de verwachtingen hoog gespannen waren.
Op woensdagmiddag moesten zes man van ons team naar de studio van de christelijke tv. Het was geen talk show, maar gewoon recht op de man af moesten we, in de volgorde waarin we zaten, Nederland, Duitsland, Engeland, België, Frankrijk, antwoorden op deze drie vragen: “Wat is uw belang?”, “Begrijpt u ons belang?” en “Wat denkt u van herstelbetalingen?” Dit interview werd live uitgezonden en enkele malen herhaald.
Op Donderdag kwam de vicepresident (met militaire kapel en al) zelf de conferentie openen en de buitenlandse gasten verwelkomen! De gastheer-gemeente had dit wel voorgesteld, maar was behoorlijk verrast.
Op vrijdag spraken de Afikanen, over het belang van de conferentie en hun verantwoordelijkheid daar in. En over de noodzaak om te vergeven.
Één spreker refereerde eraan dat onder het koloniale bestuur bij veel kinderen beide handen zijn afgehakt, om de ouders te dwingen voor de koloniale machthebbers te werken. Nu nog kun je in België chocolade bonbons als kleine handjes kopen! Het traumatische van deze wreedheid had geestelijk een vreselijk effekt: zonder handen heb je geen toekomst en daarom ook geen hoop, “niet eens moed om je vuil op te ruimen”. Die spreker eindigde met het gehoor te vragen te wuiven als men blij was met deze vergadering. Alle, duizenden, handen gingen omhoog. “Ja”, zei hij, “Wees blij, wij hebben handen’’. Een teken van nieuwe moed. Verzoening garandeert, geestelijk, een toekomst naar de door God bepaalde bestemming. Er werd uit alle macht gewuifd en daarin ontvingen ze genezing. Het was ontroerend de opgeheven handen te zien, naar God, om de toekomst uit zijn hand te ontvangen en in staat te zijn aan de toekomst te bouwen.
Een andere spreker verraste ons met een oproep tot een collecte voor dit Europese initiatief, als teken van boete voor de plunderingen tijdens de coup mid 90er jaren, m.n. gericht tegen westerse commerciele vestigingen! Zijn bedoeling was, de Congolezen duidelijk te maken: we moeten niet alleen naar de Europeanen kijken als de schuldigen! Die dag waren er rond 4000 personen; de opbrengst was een bedrag voor rond 5 broden per persoon! (Dat is veel in Congo!) Wat gebeurde hier?
Zaterdag was “de” dag, een dag met verrassingen
De kathedraal was stampvol (5000 zitplaatsen, velen stonden, twee grote overflow tenten vol in de smoorhitte; totaal een kleine 10.000 aanwezigen). Met muziek en militair vertoon verschenen de VicePresident met zes ministers en de directeur van het kabinet van de President. Dat was de eerste verrassing: zulk een nadrukkelijke aanwezigheid van de regering!
Van alle mogelijke denominaties, zelfs van de roomskathlieke en orthodoxe kerk, waren leiders gekomen, allen, ook die van protestantse kerken, in “kerkelijke gewaden”. De enscenering van de plechtigheid was heel bijzonder. De regeringsdelegatie zat op de voorste rij van die enorme kerk; de VicePresident op een aparte zetel nog daarvoor. Tegenover hen stonden alle kerkelijke leiders, schouder aan schouder in hun lange gewaden. En de Europese delegaties stonden, en later knielden, daar tussen in, met de “rugdekking” van die kerkelijke leiders. Dit was de tweede verrassing, dat zo officieel en zichtbaar de schuldbelijdenissen werden “opgetild” als daad van de kerk naar de regering en zo naar het land. Elk van ons team heeft internationaal heel wat mee gemaakt, maar nóg meer dan in Libreville was er een zeer nadrukkelijke kerkelijke ondersteuning en onderstreping van een actie van verzoening.
Ten opzichte van “Libreville” waren er twee dingen in de schuldbelijdenissen nieuw. Er was dit jaar een Europese Rooms Katholieke leider in ons team (uit Schotland) om te belijden dat de RK kerk in Congo zweeg bij het onmenselijke gedrag van de kolonisator, protesten onderdrukte, zelfs dat priesters aan uitbuiting deelnamen, w.o. priesters die zich sexueel misdroegen. Speciaal was dit jaar ook de nadruk op de ontstaansgeschiedenis van “Belgisch Congo”. Koning Leopold II van België verkondigde in de 19de eeuw, internationaal, dat vanwege filantropische en wetenschappelijke belangen het hele Congo-stroomgebied speciale bescherming nodig had (en hij zou dan de goede beschermheer zijn)! Één van de uitkomsten van de beruchte Berlijn-Congo Conferentie 1884-’85, waar we eerder over schreven, was dat dat gebied als persoonlijk bezit aan Leopold werd toegewezen! Hij vulde het in met een waar schrikbewind: stam na stam werd met verraderlijke contracten gedwongen rubber en bodemschatten te leveren; miljoenen mensen vluchtten het oerwoud in; om ouders te dwingen rubber te leveren werden bij hun kinderen de beide handen afgehakt; naar schatting 8-11 miljoen mensen werden gedood door Leopolds mensen en... (zwak) internationaal protest werd genegeerd en onderdrukt. Bij het uitbreken van de 1ste Wereldoorlog werd de Belgische staat min of meer gedwongen deze erfenis, met alle schande en pijn en schulden, over te nemen. Maar dat bracht geen verandering van beleid.
Daar voor knielden we dus, zes naties en de roomskatholiek (maar ook namens de andere naties die er in Berlijn, Harare en Gabon wel bij waren) ons aandeel in de Berlijn-Congo conferentie en de gevolgen daar van belijdend, steeds beantwoord door warm applaus. Als laatste knielde de Belgische delegatie, met een lange, zeer gedetailleerde schuldbelijdenis; iedereen wist het, ook daarom moest worden het uitgespeld, om aan de behoefte aan gerechtigheid te voldoen!
Toen was het woord aan de VicePresident. Hoe politiek reageer je in die rol op deze schuldbelijdenissen, op knielen en op tranen? Zijn eerste zin luidde: “Deze dag is zeer belangrijk in het proces van verzoening Europa-Afrika....”. Donderend applaus onderbrak hem, bij deze ene zin al, nog voor iemand wist hoe formeel het antwoord zou zijn! Dat was de derde verrassing! Kennelijk voelden deze Congolezen het enorme belang van dit schuldbelijden; kennelijk wilden ze zo graag vergeven; kennelijk raakte het hen zo diep wat er gebeurde!
Hij vervolgde, met nadruk namens de president, het staatshoofd: “Ik heb uw woorden gehoord, uw integriteit geproefd, uw tranen gezien, en spreek van harte vergeving betreffende (hier noemde hij uitdrukkelijk en zakelijk punt voor punt het kwaad dat was gedaan) uit naar de Europese naties en naar Europa”. Donderend applaus.
Hij vroeg ook vergeving voor de schuld van de DRC voor “het gering achten van de menselijke waardigheid, als zijnde geschapen in Gods beeld. Ik vraag ook vergeving aan de delegaties van andere hier vertegenwoordigde Afrikaanse naties voor wat Congo hen heeft aangedaan (doelend op de grensonlusten aan de zijde van Burundi en Rwanda)”. En toen kwam de vierde verrassing: “Op 30 Juni, 1960, eindigde de Belgische kolonisering. Vandaag, ter gelegenheid van deze Europa-Afrika Verzoenings Conferentie, draag ik, in naam van de regering, de DRC op aan God, de Heer der heerscharen, de Schepper van hemel en aarde; moge Hij de enige Heer en Leider zijn van de herbouw en ontwikkeling van de DRC”. De DRCregering koos dus het moment van de schuldbelijdenis van de kolonisator om, ten overstaan van de kerkelijke leiders, het volk en de tv, de koers van haar land in Gods hand te leggen! Weer: een donderend applaus.
Tenslotte overhandigde hij een grote enveloppe, vanuit zijn binnenzak, met een gift voor dit verzoeningsproces... de vijfde verrassing! En zelfs nog een zesde verrassing: aan het eind van de vergadering vroeg hij de hele menigte op om te staan, de hand uit te strekken en de Europeanen te zegenen. Een golf van zegen rolde over ons.
Een vooraanstaande geestelijke leider reageerde de volgende dag: “Sinds de onafhankelijkheid van de DRC in 1960 hebben de Congolezen nooit zulke woorden gehoord uit de mond van de President”.
Voor ons is dit de meest complete vervulling van verzoeningswerk: naties met elkaar verzoend ... en met God! “Libreville” was overtroffen. Een regering draagt zich en haar natie op aan God. Dat is apostolisch!
Index

Verzoening van een natie met God, is dat reëel?
In 2004 nam Pieter in de DRC deel aan een conferentie over binnenlandse verzoening: vele bevolkingsgroepen vroegen toen vergeving aan elkaar over moeiten in raciale, maatschappelijke, militaire, professionele, historische en generatierelaties met hun pijn. Op het laatste moment werden de buitenlandse sprekers door de vicepresident advies gevraagd over een verzoeningsproces binnen de natie. Na afloop van de conferentie dit jaar nodigde de onderminister van budget ons uit op zijn ministerie om voor hem te bidden. Hij is in het kabinet verantwoordelijk voor verzoening tussen stammen in Katanga, in het zuiden van de DRC.
Het onderwerp verzoening speelt dus sterk in dit gepijnigde land.
Is dit reëel? Verzoening tussen naties opent kennelijk de weg tot verzoening als natie met God. Dat doorbreekt een formele scheiding kerk-staat, en leidt tot een God-staat relatie! Net als, even wonderlijk, in Benin, Zambia en Vanuatu en steden in Brazilië. Als een persoon zich bekeert, dan heeft hij nog een lange weg te gaan van groeien in het geloof, met gevaar van terugvallen. Dat geldt ook voor een “corporatief” persoon als stam of volk of natie. Zulk een monumentale stap is dus reëel. (Zie brochure 1)
Index

Geloven we wat we lezen over Gods rol in de geschiedenis?
Profeten, in OT en NT, houden niet op alle volken en naties op te roepen gehoor te geven aan de God van Israel. In de westerse wereld staat niet alleen het individualisme in de weg om te zien wie volken en naties zijn, in geestelijke zin. Veel meer veroorzaakt de krampachtige scheiding van kerk en staat dat we niet durven spreken over de verantwoordelijkheid van de natie tegenover haar Schepper, tegenover de komende Koning der koningen en presidenten! In Nederland lijkt dat ver weg; het lijkt irreëel. Maar het is Gods plan dat Hij eens zal worden erkend door naties en hun regeringen. Als de kerk maar niet in de weg staat.
Één ding was duidelijk: de Congolezen wilden graag vergeven. Voor hen was de koloniale pijn nog heel vers, niet zozeer de woede of de wraak, maar de pijn. Onze eenvoudige schuldbelijdenissen hielpen hen, als volk, als natie, als regering! Deze Christenen wilden graag vergeven. Schuldbelijdenis maakt geestelijk iets machtigs los. Verzoening, tussen naties en verzoening als natie met God, is een monumentale geestelijke dynamiek, en opdracht aan de Gemeente (2Cor 5:18-19)! Geloven we echt dat God wil verzoenen? Laat dit verhaal illustratie zijn van een bijbels principe EN een bemoediging over wat het uit kan werken.
Op de zondag na de grote bijeenkomst ging in de organiserende kerk (met meer dan dertig dochtergemeenten in het land, met veel barmhartigheidswerk) het schuldbelijden nog door, o.a. van Congo naar haar buurlanden, Burundi en Rwanda, voor haar schuld in de gevechten. De gedelegeerden uit deze landen vroegen toen of zulk een conferentie ook in hun land mogelijk zou zijn. Ook daar is pijn en hoop! Ja, verzoening staat kennelijk hoog op Gods (eindtijd-)agenda.
Index

Zie de vernieuwde website verzoeningscoalitie.nl
-- Verslagen over verzoeningsacties
-- Uitgesproken schuldbelijdenissen
-- Artikelen over verzoening
-- Audio-verhalen over verzoening. (Twintig verhalen over verzoening, waarvan tien verschenen zijn in brochurevorm, zie hieronder.)
Deze site is vernieuwd door Rob en Mannie Piket, onze trouwe webmasters!
Index

Dubbel jubileum – vier nieuwe titels
-- Oktober 1983 werden we “geroepen”, naar JmeO in Amsterdam.
-- Oktober 1998 hebben we het werk, dat al vanaf het begin om ons groeide, verzelfstandigd in “Serving the Nations”.
Dat is in oktober 2008 25 en 10 jaar geleden.
Dat wordt gevierd op 11 oktober.

Ter gelegenheid van het dubbele jubileum willen we vier brochures uitbrengen. Samen geven ze een doorsnee over de breedte van ons werk.
2 “Verhalen Over Verzoening, verzoening van volken met elkaar en met God” Dit zijn tien van Pieter’s twintig radioboodschappen (“GrootNieuwsRadio 1008” -1008AM- na 18 september worden ze alle herhaald) en enkele verhalen van Wout Bouwman en Mokhtar Essid.
We zijn blij dat de brochure “Verhalen over Verzoening” nu beschikbaar is. We hopen dat het thema Verzoening de aandacht gaat krijgen die past bij de urgentie die God er kennelijk aan verleent. Dus: een boekje om weg te geven. (€ 7,-)
Bestellen? Zie bestelformulier.
1 “Van Kerk-Staat naar God-Staat Verhouding; de “her–mythologisering’ van de internationale politiek in de 21ste eeuw” (Pieter). Dit is een uitwerking van par 5.1 van zijn boek over de volken, het politiek meest controversiële, maar ook in onze tijd wel zeer actuele deel. (€ 6,-)
Bestellen? Zie bestelformulier.
3 “Sexualiteit; politieke spinnewebben” (Helene). Zij schreef, tijdens de CU-homo-discussie, een rapport over de 150 jaar(!) geschiedenis van de strijd voor een vrije, a-morele sex. Het punt is: onder het mom van mensenrechten en gelijkheid wordt niet voor mensenrechten en gelijkheid geijverd, maar voor sex zonder religieuze beperkingen, een gevecht tegen de godsdienst. (€ 6,-)
Bestellen? Zie bestelformulier.
4 “Elia, hoe een profeet Gods profeet wordt; herstel van het altaar in onze tijd” (Helene). Deze profeet heeft Helene zeer aangesproken, ook met het oog op de overeenkomsten tussen zijn tijd en onze tijd. (€ 5,-)
Bestellen? Zie bestelformulier.
Index

Dank en gebedspunten.
- We zijn de Heer heel dankbaar voor het werk dat we mogen doen, nu al 10 en 25 jaar; we zien er naar uit dat met jullie te vieren op 11-10.
- We zijn dankbaar voor alle steun die we deze jaren hebben ontvangen, in veel vormen: gebed, financiën, bestuursleden, klankbordleden, veel praktische hulp.
- We zijn dankbaar dat we deze vier brochures kunnen uitbrengen. Bidt dat ze mogen landen waar de harten open zijn of waar ze harten open kunnen maken.
- We zijn dankbaar voor ons huis-met-tuin, het is een heerlijke plek om te werken en om tot rust te komen.
- Blijf alstublieft bidden tegen de artrose bij Helene, die soms weer opspeelt. We zien uit naar de vacantie.

Tenslotte
We zijn blij met God. We zijn blij met elkaar. En we zijn blij met jullie en jullie bemodigingen. Zo hopen we nog lang verder te gaan.

^ top]