NIEUWSBRIEF

07 July 2008
Nieuws- en gebedsbrief no. 82,

Lieve Serving the Nations vrienden,

De afgelopen drie maanden behoren tot de meest intensieve in onze “loopbaan”, zowel qua reisafstanden als God’s zalving en bevestiging. In de verzoening in Suriname voor het Caribisch gebied, in de afronding van het Rijnproject, in de verzoening met de Indianen in New York en in de Europa/ /Afrika verzoening in Kinshasa zagen we God’s timing, God’s maatwerk, God’s zalving en God’s doorbraak. We zijn verbaasd en enorm dankbaar.
Dank voor jullie gebeden en meeleven, dank voor de reisgiften en voor het vertrouwen. Over Kinshasa zullen we vertellen in de september-brief, om nu voor de andere belevenissen meer ruimte te hebben. We zullen inmiddels werken aan rapporten over deze belevenissen.

In deze brief
- Dubbel jubileum.
- Caribische Gebedsconferentie... in Paramaribo!
- Afronding van het Rijnproject .
- Schuldbelijdenis aan de Indianen.
- Europa-Afrika conferentie.
- De Olympische Spelen. .
- Homolobby-rapport.

Dubbel jubileum.
-- Oktober 1983 werden we “geroepen”, naar JmeO in Amsterdam.
-- Oktober 1998 hebben we het werk, dat al vanaf het begin om ons groeide, verzelfstandigd in “Serving the Nations”.
Dat is in oktober 2008 25 en 10 jaar geleden.
In oktober wordt dat gevierd. Index

Caribische Gebedsconferentie... in Paramaribo!
Met vertegenwoordigers uit Jamaica, Barbados, Suriname, Guyana (Engels), Frans Guyana, Haïti (Curaçao, Bonaire) was het inderdaad een Caribisch gezelschap. Door logistieke problemen was het aantal vertegen-woordigde landen en de opkomst daaruit beneden verwachting. Op het laatste moment was Pieter geïnformeerd: zou Nederland niet, vanwege de slavernij door de West Indische Compagnie (W.I.C.) in dat gebied, daar moeten zijn om daarvoor verantwoordelijkheid te erkennen?
De agenda was: het “volgende” eiland presenteerde gebedsnoden en dan gingen we bidden. Dan hoor je veel dat je niet of alleen op afstand weet. Over de geloofsvervolging op Cuba (de Jamaica-vertegenwoordigers hadden de roeping, gehoorzaamheid en moed om daar te evangeliseren). Over de echte eenheid van de kerken in Suriname. Over de zwakke kerk en evangelisatie in Frans Guyana. Over de worstelende maar groeiende kerk in Guyana (Eng). Over de kerkjes op Jamaica, die dikwijls de occulte kracht van de reggae muziek en de Rastafari beweging niet onderkennen, terwijl die door de regering wel tot “cultuur van de natie” worden verheven. Over Haïti: daar vocht de slavenbevolking zich vrij, o.a. door tegen de blanken een verbond met de duivel te sluiten; het occultisme, de armoede, de bloedige criminaliteit en de krachteloosheid van de kerkjes (die bovendien erg podium-gericht zijn) zijn hemeltergend. De vertegenwoordiger van Haïti was een jonge voorganger, met een gemeente die als enige ook een sociaal programma heeft. Wat hebben we gebeden en gesmeekt. De jeugd-gebedsavond was een hoogtepunt: krachtig gebed, ontroerende getuige-nissen en vrolijke rap:de Surinaamse jeugd op haar best!
Voor de leiders van de conferentie was het aspect verzoening een “extra”. Maar door de verslagen werd steeds duidelijker: deze naties zijn getekend, zo niet verwond, door het slavernijverleden. De Nederlandse schuldbelijdenis maakte dan ook op de “buitenlanders” grote indruk. Met opzet had het Surinaamse bestuurslid, Paul Doth, georganiseerd dat dit in het Nederlands en tijdens een openbare zitting in een grote kerk (de “Groote Stadskerk”) zou gebeuren. Deze kerk was afgeladen en ook de Surinamers ontvingen de schuldbelijdenis gretig en, bij monde van erkende geestelijke leiders, ze vergaven Nederland.
(De “spijtbetuiging” voor de slavernij van destijds min. van Boxtel en in 2002 van premier Balkenende (geen excuses, laat staan een vraag om vergeving) hebben heel weining indruk gemaakt in Suriname. In 2007 hebben zowel Tony Blair als Chirac zonder reserve excuses aangeboden voor de slavernij onder Britse resp. Franse vlag.)
Twee keer eerder hadden Nederlanders schuld beleden, nl. Wout Bouwman en Kees Sybrandi van St. Boete&Verzoening, ook openbaar en expliciet; nu was het voor het eerst in Caribisch verband. Deze schuldbelijdenis maakte ook weer veel los. We schrijven dit zo expliciet, omdat in Nederland maar heel beperkt wordt begrepen hoe oppervlakkig we omgaan met de verontwaardiging en de pijn in Suriname.
Pieter heeft ook onderwijs gegeven, over “Transformatie”: Kerk-zijn is geen doel op zich, eenheid van de kerken, hoe belangrijk ook, evenmin. Wat is dan wel het doel van de kerk en van eenheid? Transformatie, of beter, zoals Jezus het uitdrukt in de Grote Opdracht: “...het volk, de natie, tot discipelvolk/natie te maken”; zie de ““Suriname-paper” ”, die licht werpt op de speciale plaats van Suriname in de wereld.
Het was een voorrecht en vreugde om in Suriname te zijn, in Paramaribo rond te wandelen, om in de jungle een Indianen-dienst mee te maken, om onder een grote boom naast Fort Zeelandia sinas te drinken, om langs voormalige plantages langs de Commewijne te wandelen en om Surinamers nu eens “thuis” te onmoeten. Index

Afronding van het Rijnproject.
Het “ ZES LANDEN RIJNPROJECT ” is krachtig geëindigd.
Vanaf 2003 hebben we met een vast team uit alle zes Rijn-landen (Zw, Li, Oo, Fr, Dsl, Nl) in totaal 10 maal een weekend gebeden en strategie bepaald, één maal een conferentie belegd en één maal een gebedsreis naar de bronnen van de Rijn gemaakt.
Dit project is niet gemakkelijk uit te leggen. Na onderzoek onderkenden we vier groepen zonden die door de eeuwen heen in, aan en om de Rijn begaan zijn: 1. occultisme; 2. trots en oorlogen; 3. misbruik; 4. Jodenvervolging. De manier waarop de Heer het team heeft gesnoeid, de timing van de samenkomsten, de wonderen en zalving tijdens bijeen-komsten en gebedsacties en de diepgang van de vriendschappen waren heel bevestigend. Als afsluiting was er een dubbele actie: Een deel van het team kwam in mei naar Rotterdam. We mochten daar gebruik maken van het Huis van Gebed en dat bleek te liggen op het Noordereiland, d.w.z. in het midden van de Rijn! We baden waar de Rijn ons land binnenkwam en wilden bidden op de plek waar de Rijn in de Noordzee vloeit. We kwamen terecht, na enig zoeken, boven op een duin met uitzicht op duinlandschap, de ondergaande zon, de pier van Hoek van Hollland en de Maasvlakte. Zoals we bij de oorsprong van de Rijn, op 2430 m, midden in de natuur stonden, stonden we nu midden tussen natuur en cultuur. Zoals toen onze aanbiddingsleidster het op haar hart had zich als bruid te kleden (te speciaal om hier uit te leggen) kwam hier op eens een bruidspaar aan wandelen voor een fotosessie. Zoals we toen, en in de loop van deze vijf jaar op twaalf andere plaatsen langs de Rijn, gebeden ontvingen voor deze “kracht- en machtlijn” door Europa, zo ook deze keer.
Voor de allerlaatste actie, juist deze week, maakte een klein deel van het team een ‘’gebeds en dank-cruise’’ over de rivier vanaf Bazel naar Kampen, en in Deventer waren we er bij, om ook langs de delta-arm IJssel te bidden en te getuigen: “Alle kracht en macht is van, behoort toe aan de Schepper en Herschepper van hemel en aarde”.
We hebben in de loop der tijd aan meerdere internationale gebeds-acties die zich over meerdere jaren uitstrekken deel genomen. Dit was wel één van de twee (de andere is het Eur-Afr Verzoenings Proces) waar we iets kostbaars moesten leren: de Heer remde onze haast, om tot actie over te gaan, af tot het team een eenheid en heiligheid had die noodzakelijk was voor de taak. Dat leerde ons ontzag voor God en zijn plannen. Index

Schuldbelijdenis aan de Indianen.
In 2002 in Kaapstad stond opeens een Indianen-leider voor ons: “Toen 9/11 gebeurde hebben we ons afgevraagd: Wanneer zouden de Hollanders komen en schuld belijden voor de massamoord in 1643 op de Wappangers, op wat nu Manhattan (en Ground Zero!!!) is?” Door 11/9 was het oude onrecht scherp tot leven gekomen en wij waren de eerste “’Hol-landers’’ die deze chief daarna ontmoette. We hebben spontaan geant-woord: “Zeg maar wanneer we waarvoor moeten komen”. Zij zijn intensief onderzoek gaan doen naar wat zich heeft afgespeeld onder de W.I.C (o.a. in recent ontdekte archieven). Het contact leek te verlopen, maar in jan. 2007 ontstond “toevallig” een contact met een andere leider; in sept. 2007 liep Helene in New York “toevallig” de man uit Kaapstad tegen het lijf; in mrt 2008 ontmoetten we in Brussel “toevallig” een gemeenschappelijke vriend die wist dat het “Wall Street Prayer Initiative” in mei of juni zou plaats vinden. Zo hield God ons verbonden! En zelfs toen we de datum al wisten kregen we nog een mailtje: “Dit is geen ‘platform-schuldbelijdenis’, dit is schuldbelijdenis-op-locatie, op misschien wel 40 locaties!”
Wat bleek? De “Native Americans” (“Oorspronkelijke Bewoners”, zoals de Indianen tegenwoordig altijd worden genoemd) hadden contact afgehouden. Ze hebben al heel wat oppervlakkige en paternalistische schuldbelijdenissen moeten aan horen en ‘wilden eerst wel eens zien of die Hollanders de volharding en de diepgang hadden die nodig was om op locatie effectief met bloedschuld om te gaan’.
De geschiedenis is ingewikkeld en hoogst gevoelig. In 1624 vestigde de W.I.C. zich op wat nu Manhattan is. In 1626 kocht ze dat hele eiland, voor de infame prijs van 60 gulden. Echter, voor Indianen bestaat er niet zo iets als grond verkopen, want de aarde is van de Schepper: je kunt vechten over de opbrengst, maar je moet er wel samen wonen. Voor hen hield een koopcontract in: een contract van samenwonen. Manhattan was voor de Indianen reeds een knooppunt van handelsroutes, en bovendien was die omgeving de vindplaats van bijzondere schelpen die ze tot kralen en kralensnoeren maakten, die dienden als regionaal betaal-middel. Toen een nieuwe WIC-gouverneur, Kieft, in 1642 aantrad met de opdracht de opbrengst van de handelspost te vergroten, bouwde hij dwars over het smalle eiland een muur (wall) om de Indianen buiten te sluiten. M.a.w.: Manhattan had voor de Indianen een economische en monetaire spilfunctie en ze hadden ook een “verbond voor samen wonen” met de Hollanders op dat eiland. Echter, de muur, wall, nu Wall Street(!), sloot hen buiten de monetaire en economische vlucht die het eiland nam en zou nemen. New York werd economisch en monetair een wereldmacht, maar de Indianen in de regio, de Lenapi, werden arme vluchtelingen! Dit is draad 1.
Draad 2. De diverse stammen betaalden aan de regionale Indianen-federatie “tribute” (beschermingsgeld), maar Kieft beloofde de Wappangers hen te beschermen als ze die tribute aan hem en niet aan de Mohawks zouden betalen. Tegelijkertijd verkocht hij geweren aan de Mohawks, die verantwoordelijk waren voor het ophalen van de tribute. Toen de Mohawks de Wappangers aanvielen omdat zij niet betaalden maar op bescherming van gouverneur Kieft rekenden, besloot deze een voorbeeld te stellen en de Wappangers “schrik aan te jagen” door s’nachts 140 van de gevluchte vrouwen en kinderen aan te vallen en op afschuwelijke wijze af te slachten, z’n soldaten zelfs toe te staan met de schedels te voetballen. Toen de Wappangers daarop met grote overmacht wraak namen, en gemakkelijk de gehele stad hadden kunnen uitmoorden, beperkten ze zich tot het doden van 100 mannen, want... ze hadden toch een verbond van samenwonen?
Draad 3. De Hollanders bedoelden daareen handelspost en hadden geen visie voor kolonie-vestiging. Maar er kwamen Remonstranten en Dopers die daar wel visie voor hadden, inclusief evangelisatie tot en vrede met de Indianen; in feite was hun werk voorbeeldig. Door wraak-reacties van Indianen hield dat geen stand. Het optreden van gouverneur Kieft werd de basis voor terreur tegen de Indianen met daardoor steeds minder plaats voor het evangelie. (Zijn opvolger Peter Stuyvesant legde de basis voor de wereldstad, die in 1664 door de Engelsen werd overgenomen en bij de vredesovereenkomst geruild werd voor Suriname).
Dan is er een vierde, vreselijke, draad. De Hollanders verkochten, ondanks smeekbeden aan gouverneur Kieft, brandewijn aan de Indianen, die daar helemaal niet tegen konden en die dronkenschap verachtelijk vonden. Onder de Hollanders, inclusief de dominees, kwam dronkenschap heel veel voor. Bij grond- en huidentransacties voerden ze Indianen vaak dronken om gunstige acties af te sluiten. Dronkenschap is een vloek over alle stammen, tot heden toe, die door de Hollanders is gestart.
Dit is in het kort de tragiek van de Indianen uit de regio in de 17de eeuw: Canarsie, Lenape, Mohawks, Wappangers en andere stammen.
De organisatie was uitstekend: in elk van de vijf “burroughs” van New York (Queens, Brooklyn, Staten Island, Bronx en Manhattan) was op een afgesproken dag een kerk de basis, waar dan de voorgangers van dat stadsdeel bij elkaar kwamen, de “feiten” werden uitgelegd, de Heer werd aanbeden en de taken verdeeld. Vandaar gingen we naar de locaties om ter plekke te bidden. Er waren deelnemers uit vier Indianenstammen, o.l.v. een zeer bewogen en gezaghebbend Iriquoi echtpaar (de “Kaapstad-man’’ en zijn vrouw). We kunnen niet anders zeggen dan dat we vanaf dag één zalving op deze actie ervoeren. Bij ons schuldbelijden kunnen wij de schuld niet dragen, kunnen we geen berouw spelen, geen tranen maken, maar de Heer gaf wel echtheid, en ook vaak tranen. Voor de Indianen was het soms moeilijk om te vergeven. Ook al wilden ze vergeven, de oude haat tegen Hollanders kwam soms van diep naar boven en dan moesten ze het uit schreeuwen voor ze het konden, door een wilsbesluit, horend dat de schuld werd erkend en beseffend dat deze door Jezus gedragen IS. Voor vele blanke voorgangers was het confronterend te horen wat er was gebeurd, voor de voorbidders, die achterbleven op de basis, een avontuur om te bidden en openbaring te ontvangen die keer op keer van belang bleek voor het team op locatie. We maakten dagen van 7.00 – 22.00 (waarvan vele uren in New Yorks verkeer!) en leefden van McDonald. Maar we zijn zo dankbaar dat we (Wout Bouwman, Ina Davidse, Pieter en Helene) dit hebben mogen doen. En de Indianen hebben ons al spoedig in de armen gesloten als echt God’s team voor hen. We hebben gezegd dat we beschikbaar willen zijn voor een eventueel vervolg.

“Verhalen over verzoening”
“GrootNieuwsRadio 1008”, (1008 AM) zendt elke donderdag 21.00 uur een “Verhaal over verzoening” uit, ingesproken door Pieter; steeds een getuigenis en een bijbelgedeelte over Gods hart voor verzoening tussen de volken. Index

Europa-Afrika conferentie.
Het verslag van de Eur-Afrika conferentie in Kinshasa in juni komt in de septemberbrief. Wat daar gebeurde is te mooi en te veel voor deze brief.
Het is overduidelijk: verzoening staat hoog op Gods agenda!

Verzoeningscoalitie.
Kijk ook eens op www.verzoeningscoalitie.nl (nog in aanbouw) voor artikelen en schuldbelijdenissen over dit belangrijke gebied. Index

De Olympische Spelen.
Zie Helene’s bijgewerkte “ Olympische Spelen 2008 ”
Een interview erover met Helene wordt uitgezonden in Stem in de stilte , EO, op 2 aug. om 23.15u op Radio 5 (747 AM), herhaling op 9 aug. om 6u.
Of bestel brochure, zie het “bestelformulier”.
Index

Homolobby-rapport.
Helene schreef, tijdens de CU-homo-discussie, een rapport over de 150 jaar(!) geschiedenis van de homo-lobby, een geschiedenis van vechten voor vrije sex. Want dat is het punt: onder het mom van mensenrechten en gelijkheid wordt niet voor mensenrechten en gelijkheid geijverd, maar voor sex zonder religieuze beperkingen, een gevecht tegen de godsdienst.

Dank en gebedspunten.
- We zijn heel dankbaar, en steeds weer verbaasd, dat we 25 jaar uit geloof konden leven en nu al weer 10 jaar vanuit Serving the Nations mogen werken. We willen dat echt met jullie vieren.
- Dank voor Gods leiding en zegen bij de vier bijzondere conferenties en voor de reisveiligheid We maken ook nog vacantieplannen.
- We zijn dankbaar dat de artrose-pijn bij Helene minder is, soms hele dagen met nauwelijks pijn. Fittness en dieet zijn gezond voor beiden.
- De komende maanden zullen we ook rapporten en studies afronden, om ze ter beschikking te stellen; daar worden we steeds weer op aangesproken: “Maak dit materiaal vooral beschikbaar”.

Tenslotte,
Door het reizen, door het ontvangen van vergeving, door onze gezondheid en door het Woord zijn we ons steeds meer bewust van Gods geduld over ons eigen leven en over ons land. Economen zeggen dat we leven ten koste van toekomstige generaties; wij zeggen dat we leven met een zware wissel op Jezus’ werk aan het kruis. We zien Gods onvermoeide zorg, zijn vastbesloten geduld, zijn niet-aflatende bescherming, zijn strijdbare oplettendheid, zijn in-te-houden woede, zijn vastbesloten toe werken naar de tweede komst van Jezus.
Zien wij daar reikhalzend naar uit?

[^ top]